Τι είναι το εσωτερικό παιδί;
Τι μας συνέβηκε; το πληγωμένο παιδί
Η δουλειά με το εσωτερικό παιδί
Η υποστήριξη του διαλογισμού… γιατί να διαλογίζομαι;
Πώς  γίνεται η δουλειά;
Ατομικές συνεδρίες
Κλειστά ομαδικά σεμινάρια
Η συνάντηση με το εσωτερικό παιδί (3 ημέρες)
Θεραπεύοντας το εσωτερικό παιδί (5-7 ημέρες)
Πώς αγαπάω μέσα στις σχέσεις μου (3-5 ημέρες)

 

Η θεραπεία γίνεται από την Μόνα Κωνσταντινίδου

Συχνά, στον χώρο της θεραπείας, ακούμε τον όρο «εσωτερικό παιδί». Υπάρχουν πολλές πληροφορίες για τον όρο αυτό, αρκετές παρανοήσεις και πολλοί από εμάς είναι φυσικό να αναρωτιούνται, «Γιατί να νοιαστώ για το τι μου συνέβη όταν ήμουν παιδί; Έτσι κι αλλιώς, όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Εγώ θέλω να ζω στο παρόν. Γιατί λοιπόν να πάω πίσω;»
Τέτοιες ερωτήσεις, αλλά και πολλές άλλες, υποδεικνύουν απλώς την ανάγκη που υπάρχει ώστε να ξεκαθαρίσουν κάποια πράγματα γύρω από μια τόσο σημαντική δουλειά όσο είναι η δουλειά με το εσωτερικό παιδί.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.

Τι είναι το εσωτερικό παιδί;

-Είναι το μικρό παιδί που υπήρξαμε στο παρελθόν. Το ίδιο παιδί ζει και τώρα μέσα μας και μας επηρεάζει σαν ενήλικες. Είναι το κομμάτι του ψυχισμού μας που ζητάει αγάπη, φροντίδα και θρέψη.
-Είναι το συναισθηματικό και ευαίσθητο κομμάτι που ζει μέσα μας και που συνήθως το ελέγχουμε ή το κρύβουμε.
-Είναι το δημιουργικό, ευφάνταστο, ελεύθερο και αυθόρμητο κομμάτι μας. Στην ενήλικη ζωή μας, έχουμε προσπαθήσει να το βάλουμε σε καλούπι, οδηγώντας τη ζωή μας σε μία βαρετή μονοτονία.
-Είναι το διασκεδαστικό, αγαπησιάρικο, χαρούμενο κομμάτι μας, που ζούσε όταν ήμασταν μικροί, και που τώρα έχει αντικατασταθεί από έναν σοβαρό, εγκεφαλικό και γκρίζο ενήλικα.
-Είναι το κομμάτι μας που εμπιστεύεται, που δεν φοβάται τις αλλαγές και που βλέπει τη ζωή με την καρδιά του.
-Είναι το κομμάτι μέσα μας που έχει πνευματικότητα, σιωπή και την ικανότητα να βλέπει τις θεϊκές διαστάσεις της ζωής.
-Τέλος, είναι το ποιοι θα μπορούσαμε να είμαστε σαν ενήλικες, αν ξαλαφρώναμε λίγο, αν αφήναμε την σοβαρότητα, τον έλεγχο και τους φόβους μας και αποδεχόμασταν την αλλαγή και τη ροή στη ζωή μας.

Όλες αυτές οι ποιότητες, που υπήρχαν όταν ήμασταν παιδιά, είναι ακόμα ζωντανές σήμερα. Όταν ερχόμαστε σε επαφή μαζί τους σαν ενήλικες, η ζωή μας γίνεται πάλι χαρούμενη, αυθόρμητη και γεμάτη αγάπη. Όλες αυτές οι ποιότητες ονομάζονται ‘εσωτερικό παιδί’. Η απώλειά τους κάνει τη ζωή μας μίζερη και βαρετή και οι περισσότεροι από εμάς, αυτές τις ποιότητες αναζητάμε όταν πηγαίνουμε για θεραπεία ή όταν κάνουμε διαλογισμό… Με άλλα λόγια, ψάχνουμε για το εσωτερικό μας παιδί…

Τι μας συνέβη; Το πληγωμένο παιδί

Όλοι μας, σαν παιδιά, πήραμε το μήνυμα από το οικογενειακό και κοινωνικό μας περιβάλλον ότι δεν είμαστε εντάξει έτσι όπως είμαστε. Το μήνυμα αυτό έφτασε σε εμάς λεκτικά ή ενεργειακά με διαφορετικούς τρόπους. Κάποιους από εμάς μας αμέλησαν, μας παράτησαν ή μας έκαναν να αισθανθούμε ανεπιθύμητοι. Άλλους μας κριτίκαραν, μας έθεσαν υψηλούς στόχους με αντάλλαγμα την αγάπη και μας χειραγώγησαν. Άλλους, πάλι, μας έπνιξαν με την υπερπροστασία, στερώντας μας τη δυνατότητα να κάνουμε λάθη και να μάθουμε από αυτά. Στην χειρότερη περίπτωση, μας κακοποίησαν σωματικά, συναισθηματικά ή σεξουαλικά.

Οι γονείς μας θεωρούσαν ότι μας εκπαίδευαν με αγάπη και εν μέρει είναι όντως αλήθεια, αλλά αυτή η αγάπη βασιζόταν συνήθως σε έναν απλό κανόνα: «Σε αγαπάω, μόνο αν…». Όποια και να ήταν η κατάσταση στην οικογένεια μας, όλοι λάβαμε το μήνυμα ότι έπρεπε να φερόμαστε με έναν συγκεκριμένο τρόπο και έτσι υιοθετήσουμε έναν ρόλο, για να μας αγαπάνε και να ανήκουμε στο οικογενειακό σύστημα.
Εμείς, λόγω της βαθιάς μας ανάγκης να είμαστε συνδεδεμένοι με την πηγή της αγάπης, δηλαδή την οικογένεια μας, είπαμε «ναι» σε αυτόν τον ρόλο. Αποκοπήκαμε από την ουσία μας, αφού αυτή δεν ταίριαζε με την οικογένεια μας, και πήραμε βαθιές αποφάσεις. Κάποιοι αποφασίσαμε να μεγαλώσουμε γρήγορα, να γίνουμε υπερβολικά υπεύθυνοι και να θέσουμε πιθανώς πολύ ψηλούς στόχους, που για να τους πετύχουμε περιορίσαμε τις φυσικές, παιδικές μας ανάγκες για παιχνίδι και χαρά. Άλλοι γίναμε υποχωρητικοί, συμβιβαστικοί, λέγοντας πάντα «ναι», χωρίς απαραίτητα να το εννοούμε. Και με αυτόν τον τρόπο αποκοπήκαμε από τον θυμό μας. Κάποιοι ταυτιστήκαμε με έναν αρνητικό ρόλο, γίναμε τα μαύρα πρόβατα της οικογένειας, οι επαναστάτες. Λέγοντας πάντα «όχι», εγκλωβιστήκαμε μέσα σε αυτόν το ρόλο και ζούμε τη ζωή μέσα σε μία αναίτια αντίδραση. Άλλοι πάλι, αποσυρθήκαμε σε ένα ρομαντικό, ευφάνταστο κόσμο και γίναμε απόντες  από την ίδια μας τη ζωή. Τέλος, κάποιοι ταυτιστήκαμε με τους ρόλους των γονιών μας και γίναμε επικριτικοί ή κατηγορηματικοί απέναντι στα ίδια τα παιδιά μας.

Παρότι υιοθετήσαμε αυτούς τους ρόλους με επιτυχία, αναγκαστήκαμε να αποκοπούμε από τον εαυτό μας. Και αυτή η αποκοπή δεν έγινε χωρίς πόνο. Βαθιά μέσα μας, το εσωτερικό μας παιδί πληγώθηκε πολύ από αυτή την «εκπαίδευση», κυρίως γιατί δεν μας δέχτηκαν και δεν μας αγάπησαν για αυτό που είμαστε. Όλες αυτές οι πληγές, είναι το πληγωμένο παιδί μέσα μας.

Το πληγωμένο παιδί μέσα μας συνεχίζει να ζει στην ενήλικη ζωή μας. Μέσα από τους ίδιους ρόλους, επικοινωνούμε με τους φίλους και τους αγαπημένους μας. Υποσυνείδητα, προβάλλουμε το παρελθόν στις τωρινές μας σχέσεις, περιμένοντας να μας αγαπήσουν με τον ίδιο λάθος τρόπο. Δυστυχώς, όμως, οι άλλοι μας πληγώνουν με τον ίδιο τρόπο όπως και στο παρελθόν… Έτσι καταλήγουμε να αισθανόμαστε συνεχώς τον ίδιο πόνο…

Κάτι πρέπει να γίνει…

Το πληγωμένο μας παιδί ζει μέσα στις σκέψεις μας και στην συμπεριφορά μας, στον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τη ζωή. Ζει μέσα στο συναίσθημα μας, στον τρόπο που αντιδρούμε συναισθηματικά στις καταστάσεις που μας συμβαίνουν και στο πώς αισθανόμαστε για εμάς και τους γύρω μας. Τέλος, ζει και μέσα στο σώμα μας, με τη μορφή εντάσεων στους μύες και στα όργανά μας. Όλα τα συναισθήματα που χρειάστηκε να καταπιέσουμε δημιούργησαν μία μυϊκή πανοπλία στο σώμα μας. Οι μύες μας, είτε σκλήρυναν και πάγωσαν είτε κατέρρευσαν, για να κρατήσουν τον απωθημένο πόνο, τον θυμό και την ντροπή της παιδικής μας ηλικίας. Ο ρόλος μας, θα μπορούσαμε να πούμε, στερεοποιείται γύρω από το σώμα μας…

Η δουλειά με το εσωτερικό παιδί

Χρειάζεται λοιπόν να δουλέψουμε με τον πρωταρχικό πόνο της παιδικής μας ηλικίας, για να κερδίσουμε πάλι τον αληθινό εαυτό μας.
Σε ένα ασφαλές περιβάλλον, μαζευόμαστε για να ανακαλύψουμε τον ρόλο που μας δόθηκε. Βασιζόμαστε στη συναισθηματική, υποκειμενική μας αλήθεια για την παιδική μας ηλικία. Ανακαλύπτουμε το πληγωμένο εσωτερικό μας παιδί και κατανοούμε πώς, υποσυνείδητα, επαναλαμβάνουμε την ίδια πληγή στην τωρινή μας ζωή. Βλέπουμε τις υποσυνείδητες αποφάσεις που έχουμε πάρει και νιώθουμε την ένταση τους στο σώμα μας. Με βιοενεργειακές ασκήσεις και την τεχνική του pulsation-breath, υποστηρίζουμε το πληγωμένο μας παιδί να εκφράσει τον πόνο και τον θυμό που έχει καταπιέσει μέσα από το σώμα μας. Με τη φωνή μας, εκφράζουμε λεκτικά αυτά που δεν μπορούσαμε να πούμε σαν παιδιά. Όταν έχουμε εκφράσει τον παλιό πόνο, μπορούμε να αισθανθούμε το σώμα μας να ζωντανεύει ξανά. Το εσωτερικό μας παιδί, έχοντας εκφράσει αυτά που πάντα ήθελε αλλά ποτέ δεν τολμούσε να πει, παίρνει πάλι ζωή. Από τη μία, αρχίζουμε να νιώθουμε πραγματική αγάπη και συμπόνια για εμάς και τους γονείς μας, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για να συμβεί μέσα μας πραγματική συγχώρεση. Από την άλλη, ο  αυθορμητισμός και η δύναμη του παιδιού μέσα μας επιστρέφει και φέρνει μαζί του μία βαθιά γνώση για το τι πρέπει να κάνουμε, προκειμένου να φέρουμε τις ποιότητές του στην ενήλικη ζωή μας.

Η υποστήριξη του διαλογισμού… Γιατί να διαλογίζομαι;
Τόσο κατά τη διάρκεια της δουλειάς όσο και μετά από αυτήν, θεωρούμε ουσιαστική και μεγάλης σημασίας την πρακτική του διαλογισμού. Ο διαλογισμός δημιουργεί χώρο για σιωπή και ησυχία. Σε αυτόν τον χώρο, δεν υπάρχουν πια επικριτικές φωνές, αλλά επικρατεί μία βαθιά αποδοχή για ό,τι μας έχει συμβεί. Εκεί, η ανησυχία, ο έλεγχος και η ανασφάλεια παύουν να επικρατούν, δίνοντας χώρο να ανθίσει η εμπιστοσύνη προς την ίδια τη ροή της ζωής. Επίσης, με τον διαλογισμό αυξάνεται η ικανότητα της παρατήρησης. Αποκτάμε γερές βάσεις ώστε να μπορούμε να αποταυτιζόμαστε από τους ρόλους μας και να ακολουθούμε το σοφό μήνυμα του εσωτερικού παιδιού στη ζωή μας.

Πώς  γίνεται η δουλειά;
Η δουλεία με το εσωτερικό παιδί γίνεται με διάφορους τρόπους. Σας καλούμε να επικοινωνήστε μαζί μας, για να ενημερωθείτε σχετικά και να διαλέξετε τον τρόπο που σας ταιριάζει περισσότερο.

Ατομικές συνεδρίες
Σε μία σειρά εβδομαδιαίων συνεδριών που διαρκούν περίπου έναν χρόνο, ο θεραπευόμενος, με τη βοήθεια του θεραπευτή, ξεκινάει ένα λεπτομερές ταξίδι μέσα στα διάφορα στάδια ανάπτυξης της παιδικής του ηλικίας. Συνειδητοποιεί βιωματικά τι του συνέβη στους διαφορετικούς ρόλους και πώς αποκόπηκε από τις ποιότητες της κάθε ηλικίας προκειμένου να ανήκει στην οικογένεια του. Με την τεχνική του pulsation-breath, υποστηρίζει το παιδί μέσα του βιώνοντας πάλι τον παλιό πόνο. Με τη στήριξη του θεραπευτή και του διαλογισμού, παίρνει τη δύναμη να αποκοπεί από τραυματικές συμπεριφορές που επαναλαμβάνει στην ενήλικη ζωή του. Έτσι, το χαρισματικό και σοφό εσωτερικό παιδί καταλαμβάνει περισσότερο χώρο, μεταμορφώνοντας και θεραπεύοντας βαθιά τη ζωή του θεραπευόμενου.

Στις ατομικές συνεδρίες, καλύπτονται τα στάδια που περιγράφονται παρακάτω, αλλά το πρόγραμμα προσαρμόζεται στις ανάγκες και την ιστορία του θεραπευόμενου.

Ρόλοι (4-10 ετών): Τι έμαθα να κάνω ή τι έγινα για την αγάπη της μαμάς και του μπαμπά
Αγάπη-Σεξουαλικότητα (3-6 ετών): Το δικαίωμα στη χαρά του σώματός μου και του φύλου μου
Θέληση-Όρια (2-4 ετών): Το δικαίωμα να έχω προσωπικό χώρο και όρια
Αυτονομία-Παρόρμηση-Έλεγχος (9 μηνών-2 ετών): Το δικαίωμα στις παρορμήσεις μου. Σωματική υποστήριξη του πληγωμένου παιδιού. Δουλεύοντας με τον θυμό.
Ανάγκες (0 μηνών-9 μηνών): Το δικαίωμα να χρειάζομαι

Ύπαρξη (-9 – 0 μηνών)[Γέννα –μήτρα]: Το δικαίωμα να υπάρχω

Κλειστά ομαδικά σεμινάρια

Η ίδια δουλειά που εφαρμόζεται και στις ατομικές συνεδρίες. Ωστόσο, εδώ είμαστε μέρος μίας κλειστής ομάδας όπου ο καθένας δουλεύει τα προσωπικά του θέματα. Η ομάδα δουλεύει σε εβδομαδιαίες συναντήσεις που διαρκούν 3 ώρες.

Η συνάντηση με το εσωτερικό παιδί (3 ημέρες) – Σεμινάριο

Το φυσικό, εσωτερικό παιδί είναι το σύμβολο της αθωότητας, του αυθορμητισμού της χαράς και της γαλήνης. Πρόκειται για ποιότητες που τις είχαμε όλοι σαν παιδιά, και που όταν τις αισθανόμαστε πια σαν ενήλικες, γεμίζουν τη ζωή μας με ελπίδα και δύναμη.
Σε αυτό το σεμινάριο, θα κάνουμε μία πρώτη συνάντηση με το φυσικό παιδί που ζει μέσα μας.
Με βιωματικές και βιοενεργειακές ασκήσεις, τεχνικές αναπνοής και διαλογισμό, το εσωτερικό παιδί θα ζωντανέψει μέσα στο ενήλικο σώμα μας και θα συνειδητοποιήσουμε, ώριμα πια, πώς αυτό καταπίεσε τα πραγματικά του συναισθήματα, για να ανήκει στο περιβάλλον του και πώς αυτή η καταπίεση μας επηρεάζει στο παρόν.

Θεραπεύοντας το εσωτερικό παιδί – Primal breath (5-7 ημέρες)
Κατά την παιδική μας ηλικία, λόγω της ανάγκης μας για αγάπη και αποδοχή από την οικογένεια μας, αρχίσαμε να νιώθουμε και να συμπεριφερόμαστε με τον τρόπο που οι άλλοι ήθελαν για εμάς. Έτσι, φορέσαμε έναν ρόλο, που όσο πετυχημένα και να τον παίξαμε στη ζωή μας, μας εξανάγκασε να καταπιέσουμε τα πραγματικά μας συναισθήματα. Αργότερα, στην ενήλικη ζωή μας, συλλαμβάνουμε τον εαυτό μας να επαναλαμβάνει τις ίδιες συμπεριφορές, ζώντας μία βαρετή και μηχανική ζωή.
Σε αυτό το σεμινάριο, θα πάμε πίσω στον χρόνο σαν ενήλικες και θα ανακαλύψουμε το παιδί που ζει μέσα μας. Θα βρούμε τις συμπεριφορές που υιοθετήσαμε, θα δούμε πώς φτιάξαμε την δική μας μάσκα και θα νιώσουμε τον πόνο, την ντροπή και τον θυμό που κρύβουμε κάτω από αυτή τη μάσκα. Με τη βοήθεια του pulsation-breath, θα εκφράσουμε τα παλιά απωθημένα συναισθήματα. Έτσι, το εσωτερικό μας παιδί θα πάρει δύναμη, για να καταλάβει περισσότερο χώρο στην ενήλικη ζωή μας. Ποιότητες του εσωτερικού μας παιδιού όπως ο αυθορμητισμός, η παιδικότητα, η ελπίδα και η αγάπη, γίνονται πάλι διαθέσιμες σε εμάς. Αυτές οι ποιότητες, μαζί με την συνειδητότητα του ενήλικα, είναι τα εργαλεία για να συμβεί μία μεγάλη μεταμόρφωση στη ζωή μας.

Πώς αγαπάω μέσα στις σχέσεις μου (3-5 ημέρες)
Οι ερωτικές μας ιστορίες και οι στενές φιλίες μας γίνονται πολύπλοκες και συχνά πιο δύσκολες, όταν ερχόμαστε πιο κοντά με τους άλλους.
Η οικειότητα φέρνει στην επιφάνεια βαθιά κρυμμένες πληγές μέσα μας και δεν είναι σπάνιο να σαμποτάρουμε εμείς οι ίδιοι τις σχέσεις μας, επαναλαμβάνοντας παλιές συνήθειες κατηγορίας, απαίτησης, απομόνωσης, κρυμμένων προσδοκιών, συμβιβασμού ή χειρισμού…
Νομίζουμε ότι ξέρουμε να αγαπάμε και κατηγορούμε τους άλλους για όσα μας συμβαίνουν… Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι ο τρόπος που βλέπουμε τον εαυτό μας και τους άλλους εξαρτάται από το πώς μάθαμε την αγάπη όταν ήμασταν παιδιά…
Σε αυτό το εργαστήρι, χρησιμοποιούμε ασκήσεις συνειδητοποίησης και διαλογισμό για να πλησιάσουμε με ευαισθησία το πληγωμένο κομμάτι μέσα μας και να καταλάβουμε πώς και με ποιον τρόπο δημιουργήθηκε. Με αναπνοές και κινήσεις μέσα από το σώμα, θα του δώσουμε χώρο να εκφράσει τα παλιά συναισθήματα για να αποκτήσει πάλι εμπιστοσύνη στην αγάπη. Έτσι, απελευθερωμένοι από το παρελθόν, μπορούμε να βρούμε νέους τρόπους επικοινωνίας στις σχέσεις, για να συνδεόμαστε μέσα από την ουσία μας.
Σε αυτό το σεμινάριο θα μάθουμε να χρησιμοποιούμε συγκεκριμένα εργαλεία, που θα μας βοηθήσουν να διαχειριζόμαστε τις πιθανές κρίσεις, να βάζουμε όρια και να εκφράζουμε τις ανάγκες μας με απλό και καθαρό τρόπο.